Σίσσυ Νίκα Δημοσιογράφος
Προχθές συνάντησα μετά πολλά χρόνια μια συμμαθήτρια, πολύ επιτυχημένη γιατρό σήμερα και έγινε η αφορμή έμπνευσης για αυτό το άρθρο.
Είναι μια γοητευτική και πολύ επιτυχημένη γυναίκα που πραγματικά δεν της λείπει τίποτα. Η ίδια όμως δεν έχει καθόλου αυτοπεποίθηση, ούτε έχει συνειδητοποιήσει την αξία της. Ότι έκανε στα σχολικά μας χρόνια συνεχίζει και σήμερα.
Από μικρή πάντα αναζητούσε την επιβεβαίωση στα μάτια των άλλων. Ήταν η μεγαλύτερη «παγίδα» στην οποία έπεσε όταν ήταν ακόμα παιδί.
Μεγάλωσε περιμένοντας ένα μπράβο από τους γονείς της, ένα χαμόγελο από τους συμμαθητές της, ένα μπράβο για τις πρωτιές της από τους καθηγητές και αργότερα πάντα περίμενε την αποδοχή από την παρέα.
Οι γονείς της έκαναν το λάθος ότι ποτέ δεν την επιβράβευαν γιατί θεωρούσαν ότι αφού της τα προσέφεραν όλα πλουσιοπάροχα, ήταν υποχρεωμένη να επιτύχει…
Συχνά της έλεγαν «για τον εαυτό σου το κάνεις, όχι για μας», σφάλμα ολέθριο, που την ακολουθεί μέχρι σήμερα.
Θυμάμαι ότι ήταν το παράπονό της. Κάπως έτσι, κατέληξε να έχει την ανάγκη των άλλων για επιβεβαίωση, να της πουν ότι αξίζει.
Πόσο καιρό αλήθεια και πόσα αρνητικά συναισθήματα σπαταλάμε για μια ζωή, μια χαρά ή μια αυτοπεποίθηση «σε αναμονή»…
Έτσι ξεκινά το παιχνίδι και πέφτουμε στην παγίδα χωρίς να το καταλάβουμε. Η αναγνώριση γίνεται ανάγκη, συνήθεια να περιμένουμε από τον σύντροφό μας να αναγνωρίσει πόσα πραγματικά του προσφέρουμε, από τα παιδιά μας να αναγνωρίσουν τις θυσίες μας, από τον εργοδότη μας να μας επιβραβεύσει ή από τους φίλους μας να επιβεβαιώσουν μια απόφασή μας.
Όμως και αν όλα είναι θετικά και πάρουμε κάποια χαρά και «ανέβουμε» ψυχολογικά πάλι θα κρατήσει για λίγο…
Η λύση είναι μια … πίστεψε στον εαυτό σου.
Πάρε εσύ η ίδια χαρά από τα επιτεύγματά σου.
Πες εσύ η ίδια το μπράβο στον εαυτό σου, αυτό που επιζητούσες από τους άλλους.
Μην κλείνεσαι στον εαυτό σου, περιμένοντας την αποδοχή από τους άλλους.
Φρόντισε τον εαυτό σου, χάρισε χαμόγελα.
Αν χρειάζεσαι αγάπη, αποδοχή ή ακόμα και έγκριση σε μια καίρια απόφασή σου, δοκίμασε να τα δώσεις εσύ πρώτα στον εαυτό σου.
Αν δεν πιστέψεις εσύ στον εαυτό σου γιατί να το κάνουν οι άλλοι;
Αν δεν αναγνωρίσεις εσύ την προσπάθεια που κατέβαλες για να φθάσεις, όπου έφθασες, μην περιμένεις αναγνώριση από τους άλλους, γιατί ίσως δεν γνωρίζουν όλη την αλήθεια.
Μην ξεχνά ότι υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να θέλεις την αγάπη κάποιου και στο να χρειάζεσαι την επιβεβαίωσή του, για να υπάρξεις.
Οι σχέσεις σου με τους άλλους θα βελτιωθούν αισθητά αν δεν κρέμεσαι από τα χείλια τους προκειμένου να καλύψουν τα δικά σου «κενά αυτοπεποίθησης».
Επιτέλους σταμάτα να έχεις ανάγκη τους άλλους σαν συναισθηματικούς υποστηρικτές … σαν δεκανίκια.
Πώς ξεκινάς; Είναι μια καθημερινή πρακτική.
Ξεκίνα σήμερα πριν κοιμηθείς, δες στο καθρέφτη και πες «είμαι περήφανη για σένα».
Θυμήσου κάποια πράγματα που έκανες σήμερα καλά και δεν το αντιλήφθηκε κανείς.
Η αυτοεκτίμηση χτίζεται με μικρές, δικές σου νίκες, όχι με χειροκροτήματα από γνωστούς και μη.
Δεν σε γκρεμίζει μια κριτική, ούτε σε απογειώνει ένα τυχαίο κομπλιμέντο.
Ξεκίνα να λες εσύ μπράβο στους άλλους, που είμαι σίγουρη ότι μέχρι τώρα δεν το έκανες, αν και το αποζητούσες για τον εαυτό σου.
Μάθε να επιβραβεύεις για κάθε μικρό και μεγάλο κατόρθωμα τα παιδιά σου, αλλά και τον εαυτό σου.
Θα δείτε ότι όλα θα αλλάξουν μαγικά …
Πάνω από όλα πίστεψε στον εαυτό σου.
