Σίσσυ Νίκα Δημοσιογράφος
Στην καθημερινότητά μας και ειδικά στο σπίτι μας, με τον σύντροφο ή τα παιδιά μας συνηθίζουμε να φοβόμαστε τις εντάσεις, τις φωνές και τους μεγάλους καβγάδες, που προέρχονται μετά από διεκδικήσεις. Πιστεύουμε ότι η στιγμή της αντίδρασης από μέρους τους, τη στιγμή που οι φωνές υψώνονται και δημιουργείται ένταση είναι η στιγμή της καταστροφής. Όμως, μετά από μελέτες έχει αποδειχθεί ότι η αλήθεια είναι διαφορετική.
Οι σχέσεις σπάνια γκρεμίζονται την ώρα της έντασης, αντίθετα καταρρέουν τις μέρες, τις εβδομάδες ή τους μήνες που ακολουθούν, όταν υπάρχει σιωπή. Όταν οι σκέψεις δεν μοιράζονται με τον σύντροφό μας ή έστω με φίλους που έχουμε εμπιστοσύνη. Η σιωπή είναι κακός σύμβουλος γιατί μεγαλοποιεί τα αρνητικά γεγονότα και οι σκέψεις για εκδίκηση και απόρριψη κυριαρχούν.
Όταν διεκδικούμε και φθάσουμε στο σημείο της έντασης εξωτερικεύοντας τις σκέψεις μας σημαίνει ότι υπάρχει ακόμα ζωή. Υπάρχει πάθος, υπάρχει διεκδίκηση, υπάρχει η ανάγκη να ακουστείς και η διάθεση του άλλου μετά από θετική σκέψη να σε καταλάβει.
Η σιωπή που επιλέγουν κάποιοι μετά είναι μια παγίδα που θα σας εγκλωβίσει. Είναι αυτό που στην ψυχολογία ορίζεται σαν “Silent Treatment”, που θεωρείται μια μορφή συναισθηματικής τιμωρίας.
Όσο δεν μιλάμε και δεν μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας, ο εγκέφαλός μας αρχίζει να χτίζει σενάρια. Ερμηνεύουμε τη σιωπή του συντρόφου μας ή ακόμα και του φίλου μας σαν αδιαφορία, σαν απόρριψη ή σαν εχθρότητα. Χωρίς τον διάλογο που «κλείνει» την εκκρεμότητα, η παρεξήγηση γιγαντώνεται.
Ένα καβγαδάκι για κάτι ασήμαντο μπορεί να μετατραπεί σε υπαρξιακό χάσμα, απλά και μόνο επειδή κανείς δεν είχε το θάρρος να πει την πρώτη κουβέντα μετά την καταιγίδα ή την έκρηξη.
Γιατί η σιωπή κοστίζει ακριβά;
Η σιωπή δημιουργεί απόσταση. Κάθε μέρα που περνάει χωρίς να λυθεί το ζήτημα, ο τοίχος ανάμεσα στους ανθρώπους ψηλώνει, γιγαντώνεται. Σταδιακά, σταματάς να μοιράζεσαι τις σκέψεις σου, τις χαρές σου, την καθημερινότητά σου.
Η ανοιχτή πληγή μετά από ένα μεγάλο καβγά παραμένει και υπάρχει κίνδυνος να μην επουλωθεί, επειδή φοβάσαι ότι αν την αγγίξεις θα πονέσει ξανά.
Όμως, η αποφυγή της σύγκρουσης δεν είναι ειρήνη, είναι μια εκεχειρία με βαρύ τίμημα. Οι σχέσεις χρειάζονται «κλείσιμο». Χρειάζονται τη γενναιότητα να πεις «συγγνώμη», «πληγώθηκα» ή έστω «ας προσπαθήσουμε να το λύσουμε».
Η δύναμη της επικοινωνίας όταν είναι αμφίδρομη είναι τεράστια.
Μια σχέση αντέχει τα πάντα, αρκεί οι άνθρωποι να συνεχίζουν να επικοινωνούν. Η ένταση είναι συχνά η εκτόνωση μιας πίεσης. Η σιωπή είναι η σταδιακή αποσύνδεση.
Αν θέλεις να σώσεις μια σχέση που αξίζει, μην αφήνεις τη σιωπή να γίνει το μόνιμο soundtrack της ζωής σου.
Μίλησε, ακόμα και αν η φωνή σου δεν είναι τόσο «δυνατή».
Γιατί στο τέλος, αυτό που μας πληγώνει δεν είναι οι λέξεις που ειπώθηκαν, αλλά εκείνες που θάφτηκαν μέσα μας και έγιναν απόσταση, υψώθηκαν τείχη.
Αν είσαι σε «σιωπηλό πόλεμο» με κάποιον δικό σου άνθρωπο, κάνε εσύ την πρώτη κίνηση… σήμερα, τώρα.
Στείλε ένα μήνυμα, κάνε ένα τηλέφωνο ή βάλε κάποιο κοινό φίλο ή συγγενή που έχεις εμπιστοσύνη να μεσολαβήσει. Μην περιμένεις την «τέλεια» στιγμή. Η καλύτερη στιγμή για να κλείσεις την εκκρεμότητα είναι τώρα, για να συνεχίσεις το «μαζί».
