Παγκόσμια Ημέρα Ζυμαρικών

Σίσσυ Νίκα Δημοσιογράφος
25 Οκτωβρίου
Μια γιορτή αφιερωμένη στα ζυμαρικά, μια τροφή που είναι καλοδεχούμενα σε όλο τον πλανήτη. Κάθε χρόνο στις 25 Οκτωβρίου, ο κόσμος γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Ζυμαρικών, μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε το 1998 από τη Διεθνή Ένωση Ζυμαρικών (International Pasta Organization) με σκοπό να τιμήσει όχι απλώς ένα τρόφιμο, αλλά ένα παγκόσμιο σύμβολο πολιτισμού, παράδοσης και ανθρώπινων δεσμών. Τα ζυμαρικά είναι το διαβατήριο σύνθεσης και ανάδειξης γεύσεων διαφορετικών περιοχών και πολιτισμών σε όλο τον κόσμο. Σίγουρα είναι κάτι περισσότερο από απλό φαγητό. Η ομορφιά τους έγκειται στην ικανότητά τους να μετατρέπουν ταπεινά υλικά σε εξαιρετικά πιάτα.

Τα ζυμαρικά είναι ο απόλυτος καμβάς για δημιουργικότητα στην κουζίνα. Είναι συνυφασμένα με την ευζωία και τη φιλοσοφία Good Mood Food. Είναι μια αγκαλιά σε κάθε πιάτο. Ανακαλύπτοντας την ευαίσθητη ισορροπία των γεύσεων τα ζυμαρικά σου υπενθυμίζουν να σταθείς, να απολαύσεις τη στιγμή, το γευστικό ταξίδι, τη φρεσκάδα και τα αρώματα που σου χαρίζουν

Η μαγεία των ζυμαρικών έγκειται στην δυνατότητά τους να φέρνουν τους ανθρώπους κοντά, γύρω από ένα τραπέζι, να περάσουν όμορφα, να δημιουργήσουν δυνατές γευστικές μνήμες. Χαρίζουν μια λαχταριστή πινελιά σε κάθε τραπέζι αναβαθμίζοντας τα καθημερινά γεύματα σε εμπειρίες νοστιμιάς.  Αυτή είναι η πρόκληση που προσφέρουν.

Τα ζυμαρικά με ντομάτα, βούτυρο και τυρί είναι η απόλυτη συμφωνία γεύσεων. Είναι ένα comfort food που μιλάει στη μνήμη.

Γιατί αγαπάμε τόσο τα ζυμαρικά;
Ίσως είναι το πρώτο φαγητό που μαγειρεύεις μόνος σου. Είναι εκείνο που σε περιμένει μετά από μια κουραστική μέρα. Είναι το φαγητό που μυρίζει παιδική ηλικία, έστω και αν είσαι πια ενήλικας. Είναι τροφή που ξυπνά νοσταλγικές αναμνήσεις, που μιλάει στην καρδιά. Όταν το πιρούνι ακουμπά τα ζυμαρικά νιώθεις θαλπωρή, νιώθεις φροντίδα και αγάπη.

Εξερευνώντας τις ατελείωτες παραλλαγές των φρέσκων ή ξηρών ζυμαρικών, ανακαλύπτουμε νέες γαστρονομικές απολαύσεις και προκλήσεις που μας χαρίζουν μια συμφωνία γεύσεων που κάνουν τους γευστικούς μας κάλυκες να χορεύουν.

Ο όρος που προσδιορίζει τα ζυμαρικά
«Τα ζυμαρικά είναι ένα μείγμα από μαλακό αλεύρι σίτου ή σιμιγδάλι σκληρού σίτου με νερό ή άλλη υγρή ουσία που επιτρέπει στη ζύμη να κόβεται σε μικρά, κανονικά σχήματα που μαγειρεύονται σε υγρή φωτιά».

Τα ζυμαρικά μπορούν να είναι, ανάλογα με τα συστατικά:

• Φτιαγμένα από σιμιγδάλι σκληρού σίτου και νερό.
• Με αυγά, τουλάχιστον 4 ολόκληρα αυγά ανά κιλό.
• Γεμιστά ζυμαρικά με αυγά και προσθήκη γέμισης από κρέας, τυρί, λαχανικά,

Ανάλογα με τη μέθοδο παρασκευής:

• Τα ξηρά ζυμαρικά παράγονται με σιμιγδάλι ή αυγό, με όχι περισσότερο από 12,5% υγρασία.
• Τα φρέσκα ζυμαρικά παράγονται με σιμιγδάλι, γενικά με βάση το αυγό, με τουλάχιστον 30% υγρασία. Επίσης τα φρέσκα ζυμαρικά μπορούν να είναι και γεμιστά με απίθανες γεμίσεις.

Σήμερα απολαμβάνουμε μια νέα γενιά ζυμαρικών από λαχανικά, φακές, ρεβίθια, φάβα ή κινόα, που προσφέρουν υψηλή διατροφική αξία με χαμηλό περιβαλλοντικό αποτύπωμα. Μεγάλοι όμιλοι όπως η Barilla επενδύουν σε γραμμές zero waste, ενώ μικροί παραγωγοί επιστρέφουν σε παραδοσιακές ποικιλίες σιταριού, με έμφαση στη βιοποικιλότητα και την αυθεντικότητα των γεύσεων. Η pasta, όπως αναφέρονται τα ζυμαρικά διεθνώς δείχνει ότι η απόλαυση και η ευθύνη μπορούν να συνυπάρχουν στο ίδιο πιάτο.

Το άπλωμα του ζυμαριού, το κόψιμο, το στέγνωμα μοιάζουν με τελετουργία. Τα pasta bars και τα μικρά εργαστήρια χειροποίητων ζυμαρικών ανθίζουν παντού από την Ιταλία, τη Γαλλία μέχρι … το Παγκράτι. Οι νέοι σεφ επιστρέφουν στις ρίζες. Πειραματίζονται με τοπικά αλεύρια ή άλευρα σπάνιων ποικιλιών, με λαχανικά εποχής, με ελαιόλαδο, με τυριά.

Ζυμώνουν, κόβουν, γεμίζουν, δημιουργούν και ενθουσιάζουν το κοινό τους.

Τα ζυμαρικά έχουν τη δική τους ιστορία..
Κάθε μπουκιά ζυμαρικών αφηγείται μια ιστορία παράδοσης και αγάπης. Η ιστορία τους είναι σχεδόν τόσο παλιά όσο και ο ίδιος ο πολιτισμός.

Πολλούς αιώνες πριν από τη γέννηση του Ιησού, οι Έλληνες και οι Ετρούσκοι ήταν ήδη συνηθισμένοι στην παραγωγή και κατανάλωση των πρώτων τύπων φρέσκων ζυμαρικών.

Η πρώτη ένδειξη ύπαρξης ζυμαρικών χρονολογείται από την πρώτη χιλιετία π.Χ., στον ελληνικό πολιτισμό.

Η ελληνική λέξη laganon προσδιορίζει ένα μεγάλο, επίπεδο φύλλο ζυμαρικών κομμένο σε λωρίδες.

Το laganon αναφέρει ο Κικέρωνας στα γραπτά του, παρόλο που δεν μαγειρευόταν σε νερό, αλλά ψήνονταν στη φωτιά. Ο σύγχρονος ελληνικός όρος είναι λαζάνια.

Πρόσφατες μελέτες υποστηρίζουν τον σημαντικό ρόλο που διαδραμάτισαν οι εβραϊκές κοινότητες στην εξάπλωση της καλλιέργειας σκληρού σιταριού στη Σικελία και στη χρήση του στην παραγωγή ζυμαρικών μεταξύ του 2^ου του 5^ου  αιώνα, πριν από την άφιξη των Αράβων, και την εξάπλωσή του σε όλη τη Μεσόγειο, από τους Εβραίους εμπόρους.

Οι Άραβες, ωστόσο, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο, σε όλη τη διάρκεια της παραμονής στη Σικελία και τα «“maccheroni» εμφανίζονται σε διάφορες μορφές τον 9^ο αιώνα στο βιβλίο μαγειρικής Ibran’al Mibrad

Τα ζυμαρικά απέκτησαν μεγάλη ιστορική σημασία όταν έγιναν τρόφιμο με εξαιρετικά μεγάλη διάρκεια ζωής, ικανό να επιβιώσουν οι άνθρωποι.

Ξέρατε ότι …

Τα ζυμαρικά μέχρι τον 19^ο αιώνα ήταν ένα ακριβό τρόφιμο
Ενώ το ψωμί αποτελούσε τη βάση της καθημερινής διατροφής του λαού, τα ζυμαρικά παρέμειναν για αιώνες και μέχρι τον 19^ο αιώνα, μια «πολυτέλεια», ένα ακριβό τρόφιμο που μόνο οι πλούσιοι  μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά ή προοριζόταν για ειδικές γιορτές όπως Χριστούγεννα, Πάσχα, Ημέρα του Αγίου Ιωάννη, ή στη γιορτή του Πολιούχου Άγιου.

1743

Ο Καζανόβας, θεωρείται Πρίγκιπας των Μακαρονιών
Τον Οκτώβριο του 1743, ο Τζάκομο Καζανόβα (1725-1798), τότε 20 ετών, σταμάτησε στην Κιότζα για τρεις ημέρες.
Εκεί, συνέθεσε και απήγγειλε ένα σονέτο προς τιμήν των μακαρονιών. Έφαγε τόσο πολύ που τον αποκάλεσαν Πρίγκιπα των Μακαρονιών

1862  

Ο Βέρντι και τα μακαρόνια
Στην αλληλογραφία του Τζουζέπε Βέρντι (1813-1906) δημοσιεύτηκε μια επιστολή της συζύγου του Τζουζεπίνα Στρεπόνι προς τον ιμπρεσάριο Κορτιτσέλι, στην οποία παραδέχεται ότι θα χρειάζονταν «τέλειες ταλιατέλες και μακαρόνια για να κάνουν τον Βέρντι να νιώσει καλά ανάμεσα στον πάγο και τις γούνες της Αγίας Πετρούπολης» με την ευκαιρία της πρεμιέρας της «Δύναμης του πεπρωμένου» .

1920

Η συνταγή του Ροσίνι για μακαρόνια
Η πιστή οικονόμος του Ροσίνι, Τζούλια, έδωσε μια τρυφερή συνέντευξη το 1920 στην οποία θυμόταν: «Κάθε Σάββατο υπήρχε το περίφημο γεύμα: 15 πιάτα ήταν πάντα έτοιμα. Όποιος ήθελε να έρθει ερχόταν. Όλοι έπεφταν σε έκσταση με τα περίφημα μακαρόνια που ετοίμαζε ο ίδιος ο Ροσίνι » και των οποίων η συνταγή έγραφε: «Για να είναι νόστιμα τα μακαρόνια, χρειάζεσαι καλά ζυμαρικά, εξαιρετικό βούτυρο, εξαιρετική σάλτσα ντομάτας, παρμεζάνα, και έναν έξυπνο άνθρωπο για να μαγειρεύει, να αλατοπιπερώνει και να σερβίρει» .